راهنمای خروجِ هیچ‌هایکی از تهران

برای هیچ‌هایک باید از داخل شهر دوری کنید. داخل شهر، ماشین‌هایی که تمایل دارن شما رو سوار کنن، پول می‌خوان یا به عبارتی مسافرکش هستن. ولی ما هیچهایکرها دوست نداریم با تاکسی بریم، بلکه دوست داریم با ماشین‌های گذری بریم، با مسافرهای تنها همراه بشیم، معاشرت کنیم و دوست‌های جدیدی پیدا کنیم. پس با وسایل نقلیه‌ی عمومی خودمون رو به بیرون از شهر می‌رسونیم و بعدش با خیال راحت سوار کامیون، وانت و ماشین‌های گذری می‌شیم.

از اونجایی که بیرون رفتن از تهران از بزرگراه‌ها شروع می‌شه، توصیه می‌کنم که مقصد رو روی یک کارتن بنویسید و به راننده‌هایی که از روبرو میان نشون بدین. اینجوری خیلی از تاکسی‌ها می‌دونن که شما هیچ‌هایکر هستید و در نتیجه تمایلی به سوار کردن شما نشون نمی‌دن و در نتیجه جاده براتون صاف می‌شه. حالا خودتون رفتین متوجه منظورم می‌شید.

نکته‌: حتمن قبل از اینکه هیچ‌هایک رو شروع کنید مقاله‌‌های من توی همین وب‌سایت در مورد هیچ‌هایک چی هست، هیچ‌هایک برای آماتورها، و نکات امنیتی هیچ‌هایک رو مطالعه کنید.

خب دیگه، حالا راهنمای خروج از شهر تهران  و شروع هیچهایک رو برای مقصدهای مختلف براتون می‌گم.

 

سمت جنوب

اصفهان، کاشان، کویر، شیراز، بندرعباس، لرستان و غیره.

هیچهایک رو از «عوارضی تهران-قم» شروع کنید. یعنی همین‌جایی که توی نقشه براتون مشخص کردم:

به اندازه‌ی آدم‌های روی زمین راه برای رسیدن به عوارضی تهران-قم وجود داره ولی من اکثر اوقات اینجوری می‌رم:

سوار مترو می‌شم، خط ۱ یا همون خط قرمز به سمت کهریزک سوار می‌شم، ایستگاه «شاهد» پیاده می‌شم، میام بیرون از ایستگاه و می‌رم لب جاده، بعد از پنج دقیقه پیاده‌روی خودم رو به اول همون روگذری که می‌ره به سمت عوارضی‌ تهران-قم می‌رسونم. یعنی اینجا که تو نقشه مشخص کردم:


نکته: اگه پیدا کردن اون روگذر و شروع هیچ‌هایک از اونجا براتون سخته، همونجا توی حیاط ایستگاه شاهد کلی تاکسی خطی هست که  تاکسی‌های عوارضی تهران-قم هم شاملشون میشه.

دقیقن بعد از عوارضی جای خوبی واسه هیچهایک کردنه، چون سرعت ماشینا کمه و خیلی از اونا حداقل تا قم و حتی اصفهان میرن.

 

غرب و شمال غرب

آذربایجان غربی و شرقی، زنجان، قزوین، گیلان، اردبیل، ماسوله، ماسال، سوباتان و غیره.

باید سوار مترو بشید، از خط آبی‌پررنگ خودتون رو به ایستگاه صادقیه برسونید. بعدش از اونجا سوار متروی کرج بشید و ایستگاه «وردآورد» پیاده شید. از ایستگاه بیاید بیرون و خودتون رو به لب جاده مخصوص تهران-کرج برسونید و هیچ‌هایک رو از اونجا شروع کنید. تقریبن می‌شه همین‌جایی که روی نقشه مشخص کردم:

شمال از سمت جاده چالوس

چالوس، کلاردشت، نمک‌آبرود، نوشهر و غیره.

همون مرحله‌ی قبل رو اجرا کنید، یعنی ایستگاه مترو وردآورد پیاده بشید، خودتون رو به لب جاده برسونید و هیچ‌هایک رو شروع کنید، فقط یادتون نره جاده چالوس رو رد نکنید، یعنی اگه ماشین شما مسیرش نمی‌خورد بره به سمت چالوس، بهش بگید اول جاده چالوس پیاده‌تون کنه.

از اونجا یک تاکسی بگیرید به میدانِ خروجیِ شهر به سمت چالوس. فکر کنم اسمش میدون حافظ هستش. از اونجا هیچ‌هایک رو شروع کنید.

 

سمت شمال شرق

ساری، استان گلستان، جاده هراز، جاده فیروزکوه، تنگه واشی، جنگل الیمستان، آمل، بابل، قائم‌شهر و نواحی اطراف.

باید برید «سه‌راه تهرانپارس» و هیچهایک رو از اونجا شروع کنید. برای رفتن به سه‌راه تهرانپارس دوتا روش وجود داره:

  • برید ایستگاه مترو فرهنگسرا پیاده شید، یعنی شرقی‌ترین ایستگاه خط آبی پررنگ. بعدش از اونجا تاکسی خطی هست به سمت «سه‌راهی تهرانپارس».
  • سوار بی‌آر‌تی‌های خیابون انقلاب بشید و تا تهش برید. ایستگاه پایانی این اتوبوس‌ها تهرانپارس هستش که پیاده ۳ دقیقه با سه‌راهی تهرانپارس فاصله داره.

از سه‌راه تهرانپارس هم یه ۵۰ متر به سمت رودهن پیاده برید که از شلوغی سه‌راهی فاصله بگیرید و بعدش… ماجراجویی رو شروع کنید.

 

سمت شرق

سمنان، شاهرود، جنگل ابر، شهمیرزاد، باداب‌سورت، حتی گیلان! و غیره.

باید برید «سه‌راه افسریه». به هر طریقی که براتون راحت باشه. ما دفعه‌ی پیش اول با مترو رفتیم مترو کلاهدوز (انتهای خط ۴) و بعد تاکسی سوار شدیم تا سه‌راه افسریه. از سه‌راه افسریه هم پیاده برید سر جاده مشهد و سفر رو شروع کنید. کامیون‌های زیادی از اونجا رد می‌شن اگه هوس کامیون‌سواری کردین.

 

اگه راه‌های بهتری سراغ دارید بگید. زکات علم نشرشه! توی کامنت‌ها بنویسید ما هم یاد بگیریم. یا اینکه بهم ایمیل بدین تا متن رو کامل‌تر کنیم بمونه برای آیندگان.

 

4 Comments

  1. مرسی از مقاله عالی ات.
    اما برای سفرِ انفرادیِ ارزان در ایران یک معضل دیگه ای هم که شدیداً حسش میکنم مشکلی است بنام پیدا کردن جای خواب!
    هتل که خیر سرش چنان گرانقیمت است که اصلاً آدم جرات نمی کنه حتی بهش فکر کنه و توی آپشن‌هاش قرار بده!
    کمپ زدن هم به همین راحتی نیست. بجز بحث احتمال نامناسب بودن شرایط آب و هوایی، آدم وقتی تنها سفر می کنه خب خداییش می ترسه هرجایی رسید چادر بزنه: آیا نصف شب کسی نمیاد خفتم کنه؟ همین سوال باعث میشه خواب به چشمِ آدم نره !
    حالا توی خارج کشور، هاستل های ارزان قیمت و در عین حال مرتب و تمیز به وفور پیدا میشه ، چیزی که توی کشور ما آنچنان در دسترس نیست.
    اعضای کوچ سرفینگ هم که بیشتر تمایل به هاست کردنِ خارجی ها دارند تا یک پسر مجرد تنهای ناشناس !
    حالا شما شخصاً چون معروف و شناخته شده هستی و احتمالاً لینک های ارتباطی در نقاط مختلف داری شاید به اندازه ما آدمای معمولی این معضل ناامیدکننده رو حس نکنی و آزارت نده.
    به هر حال ازت خواهش می کنم اگه تمایل داشتی راجع به این مسئله هم بنویسی؛ چون من که راه حلی به ذهنم نمی رسه !

    1. ارشاد نیک‌خواه

      کاملن حق با توئه. یعنی این هنوز یک مشکل بزرگه. ببین به نظرم باید فرهنگ کوچ‌سرفینگ رو توی ایران راه بندازیم و بگیم که بابا یک ایرانی هم می‌تونه میهمان جالبی باشه و چیزهای زیادی رو بهمون اضافه کنه. یا اینکه باید رفت سراغ اقامتگاه‌های بومگردی که اخیرن خیلی زیاد شدن و قیمت‌هاشون خیلی هم زیاد نیست. جاهای خیلی باحالی هم هستن معمولن. ولی می خوام روی اون قسمت کوچ سرفینگ بیشتر کار کنم. فکر کنم در ادامه یک سری مطلب در موردش بنویسم.

  2. اره حسین خیلی خوب گفتی! منم واقعا خیلی دارم به موضوع کمپ و جای خوابم در سفرای اینده فک میکنم..
    البته این در اون حد معضل بزرگی برام نیس که مانع سفر کردنم بشه:) ولی ارشاد اگه یه توضیحاتی هم در این رابطه میدادی خییلی خوب میشد:)

  3. ممنون ارشاد عزیز خیلی استفاده کردم. گرچه من ساکن مشهدم و یکسری از راهنمایی‌های شما مخصوص تهرانی‌هاست.
    درباره یادداشت حسین باید بگم که من خوب یا بد با مهمان‌خانه‌ها هرجوری شده تا می‌کنم. کیفیت‌شون خوب نیست اما قیمت‌شون حدود ۲۰-۴۰ تومانه. با این که نه تجربه مهمانی داشتم و نه تجربه میزبانی. گمان می‌کنم ترس میزبانان ایرانی رو از هم‌وطنان درک می‌کنم. شاید به این خاطر که آدم فکر می‌کنه بساط آزار و اذیت و سرقت برای یک خارجی به اندازه یک ایرانی ژهن نیست و یک خارجی معمولا محتاطانه‌تر باید رفتار کنه.
    روده‌درازی نمی‌خوام بکنم اما به نظرم برای گسترش فرهنگ کاچ‌سرفینگ بین هم‌وطنان باید فرهنگ دقیق و محترمانه و مطمئنی رو تعریف کرد و جا انداخت. دستورالعمل‌هایی که در آن احتیاط کردن به معنی بی‌اعتمادی تلقی نشه. هم مهمان و هم میزبان حق دارن با رعایت احترام به طرف مقابل نسبت به امنیت خودشون تدابیر شفاف بیاندیشند.

پاسخ خود را وارد نمایید.

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code